GERÇEK SIÇANLAR

Olay, 1970'lerde Amerika'da geçiyor.

Yaz aylarında ülkemizde de yaygınlaşan bir basketbol kampında, hep aynı antrenörleri dinlemekten sıkılan çocuklara biraz farklı şeyler anlatabilecek genç ve henüz pek tanınmayan bir antrenör buluyorlar. Adı Jim Valvano.

Kamp müdürü, Valvano'yu çocuklarla tanıştırdıktan sonra kendi işleriyle ilgilenmek üzere ofisine çekiliyor.

Aradan 45 dakika geçiyor. Dışarıdan gelen gürültüyü merak eden müdür, bakmak için dışarı çıkıyor. Karşılaştığı manzara oldukça ilginç: Onlarca çocuk, Valvano'yu omuzlarına almış, hep bir ağızdan "Veee! Veee! Veee!" diye bağırarak bir potaya doğru taşıyorlar.

Valvano da sanki bir final maçını kazanmış gibi potanın filesini kesiyor, boynuna takıyor ve "Bunu Garden'da da yapacağım!" diye bağırıyor.

Aradan yıllar geçiyor. Valvano, 1983 yılında North Carolina State Üniversitesi'ni NCAA şampiyonluğuna taşıyor. Final düdüğü çaldığında yaptığı şey ise çocuklara verdiği sözü tutmak oluyor: Şampiyonluk filesini kesip boynuna takıyor.

Aslında o takımın şampiyon olmasına pek kimse ihtimal vermiyordu. Ancak Valvano'nun renkli kişiliği, müthiş motivasyon yeteneği ve oyuncularıyla kurduğu ilişki, bu inanılmaz başarının en önemli parçalarından biriydi.

Valvano'nun çocuklara basketbolu anlatırken kullandığı yöntemleri gösteren, yine o yaz kampından bir hikâye daha var.

Bir gün çocuklara, sadece sayı atan, asist yapan ya da gösterişli hareketlerle ön plana çıkan oyuncular olmanın yeterli olmadığını anlatıyor. Bazen bir topu kazanmak için kendini yere atan, rakibin hücumunu durdurmak için hiç düşünmeden önüne geçen ve hücum faulü almaktan çekinmeyen oyuncuların da takım için ne kadar değerli olduğunu vurguluyor.

Ertesi gün kampta işler biraz çığırından çıkıyor!

Çocuklar duvarların, çalıların arkasına saklanıyor, arkadaşlarının önüne aniden çıkarak hücum faulü almaya çalışıyorlar. Düşünsenize, basketbol kampında arkadaşınızın nereden çıkacağını bilemediğiniz bir ortam var!

Valvano'nun bu fedakâr ve gösterişsiz oyunu benimseyen çocuklara taktığı isim ise RATS (Sıçanlar).

Çocuklar bu ismi o kadar seviyorlar ki doldurulmuş beyaz bir fareyi kaykayın üzerine yerleştirerek kendilerine bir de maskot yapıyorlar.

Bu arada, 1983 yılında NCAA şampiyonu olan takımın oyuncularını Sports Illustrated dergisinin yazarı Gary Smith, "True Rats" (Gerçek Sıçanlar) olarak tanımlıyor. Böylece Valvano'nun çocuklara anlatmaya çalıştığı bu oyun anlayışı basketbol tarihine de geçmiş oluyor.

Jim Valvano'nun hayatı ise ne yazık ki çok uzun sürmüyor. 1992 yılında kanser olduğunu açıklıyor ve hastalığıyla verdiği mücadeleyi 1993 yılında, henüz 47 yaşındayken kaybediyor.

Ancak geride yalnızca bir NCAA şampiyonluğu ya da unutulmaz motivasyon konuşmaları bırakmıyor. Basketbolda bazen en değerli oyuncuların, istatistiklerde pek görünmeyen işleri yapanlar olduğunu da hatırlatıyor.

Belki de bu yüzden, yıllar önce bir yaz kampında çocuklara anlattığı o küçük hikâye hâlâ hatırlanmaya değer.