BASKETBOL

Son yıllarda ünlü NBA oyuncularının hayatları ile ilgili birçok kitap tercüme edildi, sanırım en son tercüme edilenlerden biri de bu kitap.  Derrick Rose, diğerleri kadar (Magic, Jordan, Lebron ,Kobe, Durant ) çok popüler bir oyuncu değil. Ancak inanılmaz bir atlet bununla birlikte insanları şaşırtacak hıza sahip bir oyuncu.  Ciddi diz sakatlığı geçirdikten sonra, tekrar geriye dönmek için ciddi bir savaş vermiş.  Kitap, Rose’ın çocukluğundan, basketbol ile tanışmasından, ilk okul ve lise yıllarında yaşadıklarından, siyahi oyuncuların çektiği sıkıntılardan NCAA ve NBA’de yaşadıklarından bahsediyor. Ancak kitaptan çıkarabildiğim kadarıyla entelektüel düzeyinin bayağı düşük olduğunu düşünüyorum.  Yapmış olduğu yanlışları “gençlik işte, yapmamalıydım” şeklinde verirken, yapmış olduğu yanlışlara verilen cevapları ve cezaların haksızlık olarak nitelendirmesi biraz abes kaçmış.     J.Kidd benim kadar atletik değildi. O, benim kadar atletik olmadığı içi, tüm emeği...

Altyapıda birçok veli çocuğu kısa boylu olduğu için, takıma alınmadığından veya maçlarda az süre aldığından yakınıyor.    Basketbola yeni başlamış, normalden uzun çocuklar ile kıyasladığınızda, kısa boylu çocukların daha az şansı olduğu doğru. Ancak kısa sürede, normalden uzun çocuklardan daha agresif, daha yetenekli, daha çalışkan olduklarını gösteren oyuncular için aynı şeyi söylemek zor.  Aslında bir antrenör için, oyuncunun uzun veya kısa olaması çok da önemli değil, a ntrenörler takımlarına en çok katkıyı yapan oyuncuları tercih ederler. Bugün Türkiye Süper Ligi'ne baktığımızda 1.80 civarında olup maçlara damga vuran yabancı oyuncuları, yine çok kısa olmasına rağmen uzun boylu guardlar yerine tercih edilen ve uzun süreler alan Türk oyuncuları hatta çok genç olmalarına rağmen A takım kadrolarına girmeyi başaran kısa boylu birçok oyuncu görüyoruz.  Ben hatırladıklarımı aşağıda sıraladım.  ARDA TÜLÜĞOĞLU 1.80 MERKEZ EFENDİ  CAN UĞUR ÖĞÜT 1.78 GA...

“Yeni jenerasyon çok farklı, yeni jenerasyonu anlamak çok zor, siz onları anlamazsınız...”  Alt yapı ile ilgilenmeye başladığımda, sürekli olarak duyduğum sözler bunlar…   Bu sözleri duyduğunuzda, adeta asırlardır kabul gören etik değerler ile artık yaşamanın imkansız olduğu hissine kapılıyorsunuz.   Bireyselliğin ön plana çıktığı bu süreçte, nazik olmak, hoşgörü göstermek, alay etmeden gülebilmek, yardımlaşmak, fedakârlık etmek gibi, insan olmanın gereklerini yerini getirmek çoğu kişi tarafından güçsüzlük, zaman kaybı, hatta bazıları için “sahte davranışlar” gibi algılanıyor.    Bir altyapı koçun ilk görevi birbirine yardım eden, birlikte üzülüp birlikte sevinen bir grup oluşturmak.    Bugün, üst seviyede (NBA) basketbolun oynanma şekli değişiyor ve takım kavramı yerine bireysellik ön plana geçiyor.   Hatta günlük başarılar peşinde koşan Amerikalı bir antrenör oyunun tüm güzelliğini görmezden gelip, “Eğer maç boyunca hiç pas vermeden topu po...