TAKIM RUHU

Aslında geçtiğimiz gün antrenör arkadaşlarımla Olympiacos takımının kısa geçmişini konuşmasaydık bu konu hiç aklıma gelmezdi.

Konumuz , 2010 yılında Dusan İvkovic yönetimindeki Papaloukas, Spanoulis, J. Teodosic, J.Gordon, Papanikolaou, Nesterovic  gibi yıldızlar topluluğunun çeyrek finalde elenmesinin ardından , yıldızlarını kaybettikten sonra, Spanoulis önderliğinde ve bir sene önceye nazaran çok daha zayıf kadrolarla aldıkları başarılı sonuçlar. 

 (Olympiacos küçülmeye gittikten sonra, ilk sene İvkovic, daha sonraki yıl ise Bartzokas yönetiminde Avrupa şampiyonu olmuştu.)

Sohbetin sonunda , değişikliklere ve küçülmeye rağmen sürdürülen bu başarının en önemli sebebinin bugün kimsenin aklına gelmeyen  “kulüp ruhu”ndan kaynaklandığı sonucunu çıkardık.

UNUTULAN AMATÖR RUH

 Artık önemli bir iş kolu haline gelen basketbol, sonuç olarak hala bir takım sporu. Paranın ön plana geçtiği ortamda, amatör bir kavram olarak görülen  takım ruhunu canlandırmak ve sürdürmek öyle pek kolay değil. 

Ancak takım ruhundan çok daha önemli olan, -eğer mevcutsa- "kulüp ruhu" bünyesindeki takımlarda kolayca etkisini gösteriyor. 

Eğer bu konuyu önemseyen yöneticileriniz varsa, yaptığı çalışmalar sonunda  ,transfer olan her sporcunun bu ruhu sahiplenmesini sağlıyor.  

Bu konunun ne kadar önemli olduğunu unutan veya daha önce hiç yaşamamış olan bazı yönetici ve antrenörler, takımlarındaki genç oyuncuların ruhsuzluklarından ve umursamaz tavırlarından şikayet ediyorlar . 

Ancak bu sorun genellikle çocukların aile yapısına ve aile terbiyesine bağlanıyor ve “yapacak bir şey yok” diyerek kapanıyor. 

Günümüzde ,altyapıda her türlü imkana  sahip olan kulüplerin, birbirinden farklı becerilere ve özelliklere sahip olan oyuncuları adeta bir makine gibi ,hem yaşam hem de basketbol olarak aynı kalıpların içine soktuğunu düşünüyorum. 

Bu heyecan vermeyen ve sadece sonuca odaklanmış olan  düzen, beklediğimiz özgüven sahibi, lider oyuncuları bize vermiyor.

Tamam, zaman geçtikçe her şey değişiyor ancak her ne olura olsun takım sporları için gereken “takım ruhunu” bir şekilde genç oyunculara kazandırmak gerek.

2014 YILINDA RUH OLURMUYMUŞ ?

Aslında yazılarımda kişi ve takım isimleri vermekten kaçınıyorum ama, üç sene Karşıyaka’da oynayan Dixon’nın Amerikalı olmasına rağmen takım ruhunu hissetmesi, taraftarın onu benimsemesi ,bize bu konunun farklı milletten olmakla veya geçen zamanla ilişkili olmadığını gösteren en güzel örnek.