BSL başlamadan önce hazırlık maçlarını seyrederken aklıma garip bir hikâye geldi. Yıllar önce çok sevdiğim bir basketbol idarecisi abiyle yurt dışına seyahate gitmiştik. Milano’da, hiç alakam olmamasına rağmen onun ısrarıyla bir at yarışına gittik. Abi bahis oynamak için gittiğinde ben de çimlerin üzerine uzanmıştım. Yarışacak atlar da yanımdan geçiyordu. Dikkatimi çeken, yarışacak dört attan ikisinin çok iri ve kuvvetli, diğer ikisinin ise oldukça zayıf olmasıydı. Belki bazıları sürpriz olsun diye zayıf atlara oynayabilirdi ama bana göre bu, gerçekleşmesi oldukça zor bir ihtimaldi. Abi kuvvetli atlardan birine oynarken ben de “Neden diğeri olmasın?” diye düşündüm ve diğer kuvvetli ata oynamasını söyledim. Benim tercih ettiğim at kazandı. Böylece çok istediğim Le Coq Sportif ayakkabıları hak etmiş oldum. Şimdi bunun nereden aklıma geldiğini anlatmaya çalışayım. Basketbolda fizik ve kuvvet elbette çok önemli. Ama daha önemlisi, sahip olduğunuz fiziksel özellikleri sahaya yansıtabilmek. ...

Genç oyuncularla ilgili yazılanları okurken bazen düşünüyorum: Acaba biraz fazla mı acele ediyoruz? Juan Núñez bunun için güzel bir örnek. Núñez, Real Madrid A takımında ilk maçına çıktığında henüz  17 yaşındaydı . Daha o yaşta İspanyol basınında onun için “canteranın incisi”, “büyük umut”, “geleceğin oyuncusu” gibi ifadeler kullanılmaya başlanmıştı. 17 yaşında ACB'de forma giymek elbette önemli bir şey. Ama bir oyuncunun 17 yaşında ACB'de birkaç dakika oynaması ile ileride nasıl bir oyuncu olacağını bilmek arasında oldukça büyük bir fark var. Núñez'in hikâyesi devam etti. 18 yaşında U20 Avrupa Şampiyonası'nda MVP oldu, İspanya şampiyon oldu. Hakkındaki övgüler daha da arttı. İspanyol basketbolunun geleceği olduğu yazıldı. Bunların hiçbiri yanlış değildi. Çünkü gerçekten yetenekliydi. Ama burada başka bir konu var. Genç bir oyuncunun yeteneğini görmek başka, geleceğini bilmek başka. Bugün Núñez'in kariyerine baktığımızda, 17-18 yaşında hakkında yazılanların tamamını...

Genç oyunculara tecrübe kazandırmak amacıyla bir sezon Gelişim Koleji, iki sezon da TOFAŞ ile TB2L’de antrenörlük yaptım. TB2L'nin kendine has dinamikleri olan bir lig olduğunu söylemeliyim. Tecrübeli ve kıdemli oyuncuların sayıca fazla olması, gençlere hem fiziksel sertliği hem de tecrübenin önemini yaşayarak öğretiyor. Sertlik konusunda onlarca örnek verebilirim; ancak olumlu anlamda tecrübe için göstereceğim en önemli örnek, her yıl asist lideri olan Oğulcan Sevim olacaktır. Bu siteyi takip eden genç oyuncular için Oğulcan’a pası atıp sorularımı ilettim. TB2L’de tek bir maçta tam 36 asist yaparak inanılmaz bir rekor kıran ve her karşılaşmada 15-20 asist ortalamasıyla sahada adeta bir maestro gibi takımını yöneten yıldız oyuncuyla konuştum.   Sahadaki pas açılarını nasıl gördüğünü, savunmaları nasıl okuduğunu ve oyun aklının arkasındaki detayları konuştuk. 1. Pas vermeden 1-2 saniye önce zihninden neler geçiyor? Sahayı nasıl okuyorsun? Oyuncu:  Pas vermeden önce zihnimd...

Biraz basketbol literatürü karıştırdığınızda hemen karşınıza yukarıdaki başlık çıkıyor. Bu lakap, taktik tahtasının başında bir oyun çizip bunu sahaya başarı ile yansıtan antrenörlere verilen bir unvan! Örneğin bir zamanlar Stan Van Gundy, Brad Stevens ve Obradović; son zamanlarda da Šarūnas Jasikevičius bu konuda başarılı koçlar olarak gösteriliyor. Mola sonrasında basket atmak... Dip ve kenar oyunlarından sayı çıkarmak... Maçın en kritik anında rakibin hiç beklemediği bir sürpriz oyunla kolay bir basket bulmak... Bunların hepsini yapabiliyorsanız, size hemen  “O'ların, X'lerin Tanrısı”  unvanını verirler. Taktik, birçoklarına göre basketbol antrenörlüğünün en güzel yanlarından biri. Futbola göre çok daha küçük bir alanda oynandığı için, kimsenin aklına gelmeyen bir şey yaparak aniden sayı bulmak mümkün. Bu da müthiş bir ego tatmini sağlıyor. Hatta bir arkadaşım, yardımcılığını yaptığı bir antrenörün, mola sonrası söylediğini yapmamasına rağmen sayı bulan oyuncuyu kenara aldı...