Genel de bu blogda pek fazla maç yorumu yapmam. Güncel konular veya kulüp takımları ile ilgili konuları paylaşmam. Ancak dün akşam ertesi güne sarkan (sanırım maç bittiğinde saat 1.30'u gösteriyordu) maç çok güzeldi ve heyecanla maçı izledim.
Öncelikle koçlardan yana olduğumu söyleyeyim. Hele EuroLeague şampiyonu olmuş, kendini defalarca ispatlamış bir koçun ciddi hatalar yapma ihtimalinin çok düşük olduğunu düşünürüm.
Yıldız bir oyuncuyu uzun süre kenarda tutmasının, bir süre pivotsuz oynamasının ya da top kayıpları yapan bir oyun kurucuda ısrar etmesinin mutlaka bir nedeni vardır diye düşünürüm.
Hatta çoğu izleyicinin isyan ettiği, herkesin kafasında soru işaretleri oluşturan kararların altında yatan düşünceyi anlamaya çalışarak kendimi geliştirmeyi severim.
Yanlış anlamayın, bunu ilerideki koçluk yaşantım için değil, maç izlerken koçla aynı paralelde düşünebilmek için yapıyorum.
BEN YAPMAZDIM
Örneğin dünkü maçta Paris koçu, çok kötü bir gününde olan Nadir Hifi'yi son saniyelerde yeniden oyuna soktuğunda içimden, "Ben olsam bunu yapamazdım" diye geçirdim.
Çünkü denediği şutlar bir türlü girmediği için kenara geldiğinde kahrolan, kendisiyle mücadele eden bir oyuncunun artık mental olarak çöktüğünü ve yeniden hata yapabileceğini düşünüyordum.
Her neyse, şimdi size sormak istediğim soruya geleyim.
Paris'in yüksek tempoda oynadığını, özellikle kendi sahasında bu tempoyu daha da yukarı taşıdığını hepimiz biliyoruz.
Maçın ilk yarısında Fenerbahçe 50-43 gerideyken istatistiklere baktığımda, 0/10 üçlük isabetinin dışında başka bir şey dikkatimi çekti. Paris 38 şut kullanırken Fenerbahçe 40 şut denemişti. Yani genel ortalamaların aksine Fenerbahçe, rakibinden daha fazla şut kullanmıştı.
Nitekim koç devre arasında tempoyu düşürmekten söz edince oyun tarzında bir değişiklik yapacağını düşündüm.
Ancak Fenerbahçe'nin hücumları yine aynı şekilde devam etti: Özellikle Tucker'ın bireysel ataklarıyla çembere gitmek. Üçlük yüzdesi çok düşük olmasına rağmen yüksek skorunu da büyük ölçüde bu şekilde buldu.
Benim asıl dikkatimi çeken ise top kayıpları oldu.
İlk yarıda iki takım da sekizer top kaybı yapmıştı. İkinci yarıda ise hızlı hücum çıkışlarında yapılanlar da dahil Fenerbahçe 12 top kaybederek toplamda 20'ye ulaştı. Paris ise sadece 6 top kaybederek toplamda 14'te kaldı.
Maç sonunda Paris 92 şut kullanırken Fenerbahçe, bu top kayıplarının da etkisiyle 83 şutta kaldı.
İşte anlamaya çalıştığım nokta burası:
Sarunas'ın maç planı neydi?
Fenerbahçe'nin hızlı hücumlarla çabuk sonuca gitmesi konusunda haklıydı ve bunu hücumda büyük ölçüde başardı. Peki, diğer tarafta ne oldu? Geri koşu, geçiş savunması ve Paris'in hızını kesmek konusunda oyuncularından ne istedi? Bu konuda neden başarılı olamadılar?
Ben neyi kaçırdım?
Yorumlar
Yorum Gönder