Bireysellik konusunu sürekli olarak hücumda ele alıyoruz ,"tüm topları atıyor", "çok egoist" , "takım oyununa uymuyor " şeklinde..
Ancak çoğumuzun gözünden kaçırdığı , "savunma da bireysellik" diye bir konu var.
Aslında, şans eseri yakından şahit olduğum, adama adama savunmadaki, genel kuralların değişimi oldukça ilginç.
HERKES KENDİ ADAMINDAN MESUL !
Basketbola başladığım 1970'li senelerde , alt yapılarda maçlardan önce her oyuncu kimi tutacağını bilirdi.
O zamanlar çoğu oyuncu birbirini tanıdığı için ; "oğlum, önümüzdeki maç bir sayı bile atarsan şükret !" şeklinde sohbetlere bile girerlerdi.
Bu durumda bireysel olarak, rakibin silahları ezberlenir, sağı ,solu, şutu, pası , içeri dalışları nasıl yaptığı incelenir ve ona sayı attırmamak için hazır vaziyette sahaya çıkılırdı.
Tek bir sloganımız vardı " herkes kendi adamından sorumlu".
O dönemde takım savunmasından tek anladığımız, adamınızı kaçırdığınız zaman arkada blok yapmayı bekleyen bir uzun oyuncunun size yardımı olurdu ,yani iki kişilik bir kombinasyon .
O, size yardım ederken, siz de onu adamına atılacak pasa mani olmak için o zamanki tabiri ile, ayağına düşerdiniz.
ORTAYA SÜR !
Daha sonraki yıllarda, antrenörler adamınızı savunmayı size bıraksalar bile ; " Çizgiden geçilmemeye çalış " demeye başladılar.
Bunun nedeni; dip çizgiden geçen bir oyuncunun, savunmanın dengesini kolayca altüst etmesi ve kolay bir atış veya sayı pası bulma şansı olmasıydı.
Eğer oyuncuyu ortaya sürerseniz orası genelde kalabalık olurdu.
Ayrıca o dönemlerde ( özellikle zone savunmaların ortasındaki ) uzunlara ortayı kapattırmak için ciddi çalışmalar yapılırdı.
DİP ÇİZİGİYE SÜR !
Daha sonraki yıllarla birlikte antrenörler, oyunculardan tam tersini istemeye başladılar .
Takımlar uzun oyuncularını dip çizgiye yardıma götürüyor ve çizginin yardımıyla dalış yapan oyuncuyu sıkıştırıyorlardı.
Bugün takımların büyük kısmı bu anlayışta oynamaya devam ediyor.
Yani, 1970'lerden sonra, oyunculardan, adamına göre değil de takımın sistemine göre savunma istenmeye başladı.
Örneğin, savunduğunuz rakip sahanın sağ tarafında olsa ve bu oyuncu sağ elini çok iyi kullanan ancak sol elini hiç kullanamasa da yine de ortayı ,yani sol tarafını kapatmak zorundaydınız.
Çünkü sisteminiz böyleydi.
Şunu yapamıyordunuz.. "O adam hariç hepsini çizgiye yönlendirin ,sadece bir tek o adamı ortaya yönlendirin….
Böyle bir taktik verdiğiniz takdirde, işler karışıyor ve takım savunmasında kaçınılmaz olarak açıklar veriyordunuz.
ADAMINA ATTIRMA AMA SİSTEMİN DIŞINA DA ÇIKMA !
Artık oyuncular tuttukları adamın özelliklerinin yanı sıra takımın savunma sistemini de göz önüne alarak savunma yapmalılar.
Özgür değiller!
Yukarıdaki örnek sadece, kenardaki adamın hangi taraftan geçeceği ile ilgili .
Ancak bir basketbol maçında bu tarz ikilemlerle karşılaştığımız bir çok pozisyon oluyor.
Örnek vermek gerekirse; rakip takımda , perdenin altından geçerek savunmamız gereken bir oyuncu, perdeyi iterek savunmamız gerken bir oyuncu ve yüksek show- up yaparak savunmamız gerek bir başka oyuncu var .
Sizce uzun oyuncularınız maç içinde hatasız olarak bu tercihleri yapabilirler mi ?
Bence çok zor ! o zaman nasıl bir yol izlemek gerek ?
Bunun cevabı koçlara göre değişiyor, bazıları sistem konusunda ısrarlı, bazıları ise savunmada fake ( aldatma ) kullanmaya yeşil ışık yakıyor.
Ancak bu da elinizdeki oyuncuların, ( alt yapıdayeken) savunmayı ezberleyerek mi, yoksa temel mantığı anlayarak mı eğitilmiş olmasına bağlı.
Koç, modern basketbol döneminde en çok kullanılan switch savunma sistemi üzerine de bir yazı yazmanızı bekliyorum. Saygılar...
YanıtlaSil