DEĞİŞEN KOÇLUK

İlk sırayı paylaşan 9 takımın 11 maç sonunda 3 veya 4 mağlubiyeti var artık eskisi gibi, favoriler bir iki mağlubiyette kalamayacak gibi gözüküyor.

Euroleauge'de neler değişti? 

NBA'de uzun yıllar şampiyonluk arayışı, bir yıldız oyuncunun etrafına takım kurmakla başladı. Sonra iki, hatta üç yıldızı aynı kadroda buluşturmak moda oldu. Ancak yıldızları bir araya getirmek, onları iyi bir takım haline getirmeye yetmedi. 

Aralarındaki rol ve ego çatışmaları, bazen büyük bütçeli kadroların başarısız olmasına neden oldu.

Oysa Phil Jackson'ın Triangle hücumu ya da Gregg Popovich'in takım anlayışı, yıldız oyuncuları sistemin üzerine çıkarmak yerine sistemin bir parçası haline getirmeyi başardı. 

Mike D'Antoni'nin Phoenix'i ise bambaşka bir yoldan, tempo ve hızlı kararlarla fark yarattı. Görüldü ki başarılı olmak için tek bir basketbol doğrusu yoktu. Önemli olan oyuncuların sistemi benimsemesi ve birlikte oynayabilmesiydi.

Bugün Avrupa basketbolunda da giderek daha fazla önem kazanan konu bu. 

Yıldız oyuncuların hiyerarşisini yönetmek, rollerini kabul ettirmek, egolarını dengelemek ve hepsini ortak bir hedef etrafında toplamak... 

Artık koçun başarısı yalnızca taktik bilgisiyle veya kenarda ne kadar bağırıp çağırdığıyla ölçülmüyor. Bazen en büyük başarısı, sorunları daha ortaya çıkmadan, perde arkasında ve doğru zamanda çözebilmesi.

Eskiden Avrupa koçluğu ile NBA koçluğu arasında belirgin farklardan söz edilirdi. Bugün bu ayrım giderek anlamını yitiriyor. Özellikle Avrupa'ya gelen Amerikalı yıldız oyuncularla birlikte, yıldız yönetiminin ve takım içi psikolojinin önemi çok daha görünür hale geldi. 

Hatta biraz tersinden bakarsak, Avrupalı oyuncular NBA'e uyum sağlarken NBA'den gelen oyuncular Avrupa basketbolunun alışkanlıklarını değiştirmekten çok, Avrupa takımlarını NBA'in yıldız oyuncu kültürüyle yüzleştirdi.

Sonuçta iyi koçluk yalnızca iyi bir sistem kurmak değil. O sistemi, farklı karakterlere, beklentilere ve egolara sahip oyunculara oynatabilmek. Popovich ve Phil Jackson gibi koçların asıl ustalığı da burada yatıyordu: Yıldızların önüne geçmeden, yıldızları takımın önüne koymadan, takımı yönetebilmek.