TAKIM OYUNU

“Tanıdığım çoğu koç x’ler ve O’lar üzerine epey zaman harcar. O tuzağa zaman zaman bizzat kendimin de düştüğünü itiraf etmeliyim. Fakat sporun çoğu kişiyi etkileyen yanı, televizyon ekranlarını dolduran bitmek tükenmez bilmez taktik konuşmalar değildir. Bence oyunun spritüel doğasıdır.”

PHİL JACKSON

Phil Jackson’nun kitabından aldığım bu paragraf, uzun zamandır kafamı meşgul eden bir konuda beni düşünmeye sevk etti.

Bazı koçlar vardır belirli bir hücum düzenini yıllarca kullanırlar, bazıları ise portföylerine yeni düzenleri eklemekten kaçınmazlar.

Ancak bu konuya oyuncu tarafından baktığımızda, yetenekli oyuncular her zaman daha çok top kullanmayı ister. Ve bir süre sonra “Topu bana ver “ dışında, topu aldığı yerde avantajlı konumda olmak ister ,bu nedenle hücum düzenlerinin kendisine yardımcı olmasını tercih eder.

Jasikevicius kitabında ,yaşadığı tecrübelere göre “yeni şeyleri denemekten hiç korkmayan Pascual bu konuda belki de en iyisiydi. “diyor.

Zaten benim de, İstanbul’da bir maçta seyrederken, bilgisayar gibi oynadığını düşündüğüm Mike D’Antoni’i için, “çok iyi oynuyor ama sıkıcı “diyen bir oyuncudan bunu duymak pek şaşırtıcı değil.

Eğer yeteneklerini daha fazla göstermek istiyorsan Jasikevicius ‘dan çok daha üstün bir oyuncu olan M.J veya Kobe gibi Triangle hücumu da sıkıcı bulabilirsin.

Ama yaşanılanlara  baktığımızda ortada bir gerçek var ki, başarıda istikrar sağlamak için kişiler için çizilen özel oyunlar yerine, takım oyununu tercih etmeniz gerekiyor. 

Yıldız oyuncular ise, takım oyunu içinde kendilerine gelen pozisyonları beklediklerinde başarıda istikrarı yakalıyorlar. 

Aslında sebebi çok basit ,top eline değmemiş bir oyuncu savunmaya dönerken, oyuna odaklanmayı ne kadar sürdürebilir ki? 

35 senelik basketbol antrenörlüğü yaşantımda ,öğrendiğim birçok hücum düzenini uygulama fırsatını buldum. 

Hatta alt yapılarda çalışırken zevkle öğrettiğim hücum setlerini, savunma öğretirken harcadığım çabanın karşılığında, kendime verdiğim bir ödül gibi gördüm.

Yanlış buradaymış ! O uygularken size zevk veren ve birçok maç kazandıran hücumlar, aslında genç oyuncuların basketboldan zevk almasını sağlayacak, onlara takım olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu gösterecek bir araçmış.

Sizin, o anki performanslarına göre tercih ettiğiniz ve üzerlerine setler çizdiğiniz oyuncular, potansiyeli olan ancak o an bunu sergileyemeyen yıldız adaylarının önünü kapatıyor.

Halbuki altyapıda ,herkesin eline topun değeceği, topu çembere en uygun zamanda atılacağı ancak atanın kim olduğunun önemi olmayan bir düzen öğretmeniz çok da zor değil. 

Phil, kitabında genç oyunculara değil, Kobe ,Michael gibi egoları tavan yapmış oyunculara bile bu hücum şeklini bir şekilde anlatıyor ve öğretiyor. 

Sonuç olarak her ikisiyle birlikte şampiyonluk yüzüklerini almayı başarıyor.