SAHADAKİLER VE MART DELİLİĞİ

Biz de böyle sahneler pek olmasa da ,basketbolu neden bu kadar çok sevdiğimi hatırladım.

Yıllar önce şifreli kanallar yokken uydu anten vasıtası ile Almanca yayın yapan Eurosport kanalını seyrediyordum.

Her hafta ACC ‘den kolej maçları verirdi.

O zamanlar NCAA ve NBA henüz  Avrupa’yla tanışmamıştı.

Hatta “Avrupa adımı” dedikleri ,bugün çok popüler olan bir teknik onlar için hatalı yürümeydi.

O zamanlar Kolej takımları bizler gibi set yapmıyorlardı.  Onlar serbest hareketli hücum diye adlandırdığımız “ Motion Offence “ adı verilen bir oyun oynuyorlardı.

Bu oyun bildiğimiz, devamlı setler gibi değildi. Pas ve cut ve topsuz adama perdelemelere dayanan ve bunları da savunmanın verdiği reaksiyona göre uygulayan bir sistem..

Bu sistem de perdeleme  yapan ve dışarı çıkmayan uzun ve kalın oyuncular sürekli topsuz perde kullanan şutör ve penetre edebilen kısalar, forvetler vardı.

Amerikalılar, pas, cut ,topsuz adama pick ,uzunun içeri rollü ve replace yaparak boş atışı bulmaları için oyunculara bir sistem göstermişler ,oyuncular bunun için de bir şeyler yaratmaya çalışıyorlardı.

En fazla Final four da maçtan bir gün önce, sene içinde başarılı olduklarını gözlemledikleri, bir ikili veya üçlü hareketi özellikle çalışıyorlardı.

O zamanlar bizde çok rağbet gören” flex” 

,” Wheel” gibi devamlı setler pek kullanılmıyordu, çünkü bu setlerde hareketler hep aynı olduğu için savunmanın işini kolaylaştırıyor ve  oyuncuların yaratıcılıklarını engelliyordu.

Aslında bu tarz kısıtlayıcı sistemler sporcular için dizayn edilmiş oyunun doğasına aykırıydı.

Kalıplaşmış setler oyunu daha çok koçlara doğru yaklaştırıyordu.

Molayı bile oyuncunun aldığı bir spordan bahsediyoruz.

Topa perde yapmak takım oyunundan uzaklaşmak demekti, perdeyi yapan ve kullanan dışındakiler hiç bir şey yapmaması onlara göre çok yanlıştı.

Avrupa da bu sistem ilk İtalya’da, daha sonra ise Yalçın Granit’in vasıtası ile Türkiye ‘de  denendi.

Ancak oyuncular hücuma başladığında kümelenmeler oluyordu, oyun sıkışıyordu , doğru bir atış bulmak için çok top kaybı yapılıyor veya 30 saniye sonunda kötü bir atış ile hücum sona eriyordu.

Avrupalı, herkesin birlikte oyunu zevk alarak oynamasından daha çok, kazanmakla ilgileniyor ve oyunculara kabiliyetlerine görevler vermeyi tercih ediyordu ve bu işi de koçlar yapıyorlardı.

Artık her şey değişti ,  herkesin oyunu öğrenmesi yerine, herkese en iyi yaptığını yapması için rol biçiliyor, kabul edenler yollarına devam ediyor kabul etmeyenler seviyesine göre takım buluyor.

Amerika'da değişmeyen tek şey, seyircinin kenarda duran adam yerine, sahadaki atletleri ve yetenekleri seyretme isteği ...