Basketbolu bir oyun olarak görürseniz ve çocuğunuzun bu oyunu sizden yardım almadan oynamasına izin verirseniz, bıraktığı güne kadar her antrenmanı, her maçı, ona hayatı boyunca yardımcı olacak tecrübeler kazandıracaktır.
Her anne baba çocuğu için en iyisini ister.
Ancak bazı konularda onlar için en iyisinin ne olduğunu bilememiz çok zor oluyor.
Esikiden, ben de tüm basketbolcu babalar gibi oğlumun bu spor ile ilgilenmesini istiyordum.
Oğlum on bir yaşındayken, tartışmasız en iyi eğitimi veren İTÜ basketbol okuluna götürdüm. Yarım saati atletizim, yarım saati ise temel teknik ile geçen mükemmel antrenmanlar yaptı .
Bir sonraki sene ise Gümüşsuyu’ndaki salonda antrenmanlara devam eti.
Milli Takım’daki görevim sezon sonunda başladığı için hafta sonundaki antrenmanları ben yaptırıyordum.
Henüz maç aşamasına gelmediğimiz bir zamanda, sanırım üçüncü ay gibiydi, basketbolu ilk bırakan benim oğlum oldu.
Hafta sonu sabahleyin tam antrenmana gidecekken bana gelmek istemediğini söyledi ,hepsi bu kadar.
Bu olayın üzerinden yaklaşık yirmi sene geçti, oğlum şimdi aynı benim gibi çok sevdiği bir iş ile uğraşıyor.
Ve her sabah uyandığında aynı heyecan ile işine gittiğine eminim.
Bana antrenmana gelmeyeceğini söylediğinde çok fazla üzülmediğimi söylemeliyim. Yıllardır bu işin içinde olduğum için basketboldaki rekabetin çok acımasız olduğunu biliyordum.
Öncelikle hayal ettiğiniz yer NBA ,Süper Lig gibi bir seviye ise, çocuğunuzun çok yetenekli olaması lazım, çok fazla çalışmalı o kadar çok ki ,eğer akademik eğitimi önemsiyorsanız ( gerçi artık pek önemsenmiyor ama ) her türlü hobi ,kültürel aktiviteler ve eğlencelerden elini ayağını çekmesi gerekiyor.
Çalışmalarda, fiziksel ve mental olarak her şeyini verse bile, bu defa devreye yönetici, antrenör, kulüp, takım kimyası ve hepsinden önemlisi şans faktörü dediğimiz o kontrol edilmesi imkansız unsur devreye giriyor.
Açıkçası annelerin babaların destekleri ile genç takımın son senesine kadar gelen çocuk, sadece basketbol ve artık günümüzde akademik eğitimin yerini alan “sanal dünya” ile geçirdiği dönem sırasında birçok fırsatı kaçırıyor. Belki de çok başarılı olabileceği bir konuyu ıskalıyor.
80’li yılların başından 2000’li yıllara kadar süren altyapı antrenörlüğüm sırasında büyük bir şevkle yola çıkıp genç takımın son senesinde sukutuhayale uğrayan o kadar çok veli gördüm ki, tahmin edemezsiniz.
Ancak suçu antrenöre ve kulübe yükleyip, bu işten vaz geçen veliler, heyecan ile geçirdikleri bu dönemde çocuklarının neler kaçırdığının farkına bile varmıyorlar.
Kafasındaki hedefe ulaşamayan çocuğun ne kadar yıprandığını da göz ardı etmemiz lazım.
Yorumlar
Yorum Gönder