Geçtiğimiz sezon takım çalıştırmadığım için TV’de ve YouTube’da maç seyretmek, bir basketbol kitabı yazmak, sosyal medyada basketbol eğitimi üzerine içerikler üretmek, eğitim ve tarih gibi farklı konularda kitaplar okumak, yüzmek, günlük yürüyüşler yapmak ve bu yürüyüşlerde podcastler dinlemekle geçti.
Kısacası son senemin özeti böyle.
Daha önce dinlediğim bir podcastten aldığım notları yeniden görünce de aklıma bu yazıyı yazmak geldi.
BEGER AKBAY VE EĞİTİM ÜZERİNE
Bager Akbay’ın eğitim üzerine söylediklerini dinlerken, basketbol altyapısında yıllardır anlatmaya çalıştığım bazı şeylerin başka bir alanda da karşıma çıktığını düşündüm.
“Olmak o kadar önemli değil, hemen bitiveriyor. Önemli olan, olana kadar yaşadıkların.”
Bence eğitim biraz da bu.
Biz çocuğun bir an önce öğrenmesini, bir an önce doğruyu yapmasını istiyoruz.
Bir çeşit eğitim hapı arıyoruz.
Oysa öğrenmek bazen böyle olmuyor.
Anlatıyorsunuz, çocuk anlamıyor.
Bir daha anlatıyorsunuz, yine olmuyor.
Sonra bir gün, hiç beklemediğiniz bir anda yapıyor.
Ben 17 yaşındayken Amerika’da bir antrenmanda hücum faulünü ilk kez görmüştüm. O antrenmanın ayrıntılarını hatırlamıyorum ama çocukların hücum faulünü nasıl yaptıklarını bugün bile hatırlıyorum.
Demek ki bazı şeyler anlatılarak değil, yaşanarak öğreniliyor.
Bu yüzden çocuklara biraz alan bırakmak gerekiyor.
Önce yaptırın.
Yapamazsa gösterin.
Sonra tekrar denemesine izin verin.
Bırakın uğraşsın.
Kendi çözümünü bulsun.
Çünkü çocuk adına her şeyi biz yaparsak, onun öğrenmesine değil, bizim doğrularımıza hizmet etmiş oluruz.
Merak da burada başlıyor.
“Böyle yaparsam ne olur?” deyip denemek.
Denemek, yanılmak, tekrar denemek...
Eğitim biraz da bu.
İYİ ÖRNEKLER GÖRÜNCE SUSUYORUZ
Bager Akbay’ın bir başka sözü de hoşuma gitti:
Kolay kopyalanacak iyi örnekler yapmak lazım.
Biz ise kötü örnekleri bulmakta çok iyiyiz.
İyi bir şey gördüğümüzde çoğu zaman susuyoruz.
Oysa iyi şeyler de kopyalanır.
Bir antrenörün güzel yaptığı bir çalışmayı başkasının görüp uygulaması, hatta daha da geliştirmesi bence eğitimin en güzel taraflarından biri.
Bir de beraber yapmayı öğrenmek var.
Çocuklara bireysel başarıyı anlatıyoruz ama birlikte yaşamayı, birlikte çalışmayı, dinlemeyi ve gerektiğinde karşısındakine alan açmayı yeterince öğretmiyoruz.
Sonra apartman toplantısında birbirimize bağırırken dünyanın neden iyi yönetilmediğini tartışıyoruz.
Belki sorun biraz daha aşağıda başlıyor.
Çocuklara sadece basketbolu değil;
nasıl dinlenir, nasıl konuşulur, nasıl sorumluluk alınır, nasıl birlikte karar verilir bunları da öğretmemiz gerekiyor.
Ve bütün bunları yapacak yetişkinin de kendisine bakması gerekiyor.
Bager Akbay’ın uçaktaki oksijen maskesi benzetmesini çok sevdim:
Önce büyükler maskeyi takacak, sonra çocuklarınkini.
Gerçekten de önce öğretmenin nefesi iyi olacak.
Kendisine zaman ayıracak.
Tükenmiş bir öğretmenden sürekli enerji beklemek kolay ama gerçekçi değil.
Sonuçta eğitim, çocuğu bizim istediğimiz hale getirmek değil.
Belki de asıl mesele, çocuğun kendi yolunu bulmasına eşlik etmek.
Yorumlar
Yorum Gönder