ÖNCE ÖĞRET, SONRA YARIŞTIR / KENDİNE SOR: NEDEN?/ OYUNCU NE GÖRDÜ?/ KONUŞMUYORLAR ÇÜNKÜ.../ HER ŞEYİ BİLMEK ZORUNDA DEĞİLSİN

ÖNCE ÖĞRET, SONRA YARIŞTIR

Bir şeyi öğretmeden önce çalıştırmak, çalıştırmadan önce yarıştırmak...

Altyapıda sık yaptığımız hatalardan biri bu.

Bence sıra basit:

Önce öğretilir.
Sonra çalıştırılır.
Daha sonra yarışma içinde denenir.

Şut örneğin.

Önce yakın mesafeden doğru tekniği öğrenirsin.

Sonra tekrar tekrar çalışırsın.

Sonra süre koyarsın.

“Bir dakikada kaç tane?”

“Kaçta kaç?”

İstatistik tutarsın.

Ve en sonunda bunu maçın içinde kullanmasını beklersin.

Çünkü yarışma, öğretimin başlangıcı değil, sonucunu görme yeridir.

KENDİNE SOR: NEDEN?

Antrenör olarak kendimize daha fazla sormamız gereken bir soru var:

“Bunu neden çalışıyoruz?”

Bir drill yaptırıyoruz.

Neden?

Bir şut çalışması hazırlıyoruz.

Neden?

Bir set öğretiyoruz.

Neden?

Eğer cevabımız “Çünkü hep böyle yaptık” ise biraz durup düşünmek gerekiyor.

Antrenmanda zaman en değerli şey.

Bu nedenle her çalışmanın oyuncuya yakın zamanda bir faydası olmalı.

Less is more.

Çok şey çalıştırmak değil, doğru şeyi çalıştırmak önemli.

Bazen bir drill'i çıkarmak, yeni bir drill eklemekten daha iyi bir antrenörlük kararıdır.

OYUNCU NE GÖRDÜ?

Oyuncuya “İçeri gir” demek kolay.

Ama asıl soru şu:

İçeri girme kararını vermeden önce ne gördün?

Bazen cevap geliyor:

“Hocam, oynuyorum işte…”

İşte tam burada eğitim başlıyor.

Savunmacı seni baseline'a yönlendirmiş olabilir.

Şutörün savunmacısı yanında ama biraz gömülüdür.

Ani ve doğru bir pasla kolay bir atış çıkabilir.

Bunların hiçbirisi tesadüf değildir.

Basketbol sadece hareket etmek değil, gördüğünü doğru yorumlayıp karar vermektir.

Bu nedenle antrenmanda oyuncuya sadece ne yapacağını değil, neden yaptığını da sormak gerekir.

KONUŞMUYORLAR ÇÜNKÜ...

Bir 4x4 hızlı hücum çalışması düşünün.

Oyuncular koşuyor.

Top dolaşıyor.

Ama kimse konuşmuyor.

“Niye konuşmuyorsunuz?” diye soruyorsunuz.

Aslında cevap basit:

Ne konuşacaklarını bilmiyorlar.

“Topu aldım.”

“Solum boş.”

“Arkandayım.”

“Şut.”

“Switch.”

Basketbolda iletişim de öğretilen bir beceri.

Aynı pas vermeyi, closeout yapmayı, boxout etmeyi öğrettiğimiz gibi.

Oyuncudan iletişim bekliyorsak önce ona hangi durumda ne söylemesi gerektiğini öğretmeliyiz.

Sessiz oyuncu her zaman iletişimsiz oyuncu değildir.

Belki de sadece kelimeleri öğretilmemiştir.

HER ŞEYİ BİLMEK ZORUNDA DEĞİLSİN

Genç bir koça söylemek istediğim şeylerden biri şu:

Her şeyi bilmek zorunda değilsin.

Ama her şeyi öğrenmeye çalış.

Bir konuda çok iyi olabilirsin.

Şut konusunda.

Geçiş hücumunda.

Princeton'da.

Savunmada...

Fakat koşmayan bir takıma geçiş hücumu oynatamazsın.

Oyuncularını tanımıyorsan bildiğin en iyi sistemi de doğru kullanamazsın.

Ekibini tanı.

Oyuncuyu tanı.

Ailesini, karakterini, neye nasıl tepki verdiğini anlamaya çalış.

Ve kendini de tanı.

Çünkü iyi koç, her şeyi en iyi bilen kişi değil; doğru şeyi doğru zamanda bilen ve kullanan kişidir.